บางวันในห้องบำบัด ฉันได้พบกับแผลที่รอการถูกพบเจอ
บางส่วนที่ยังคงเฝ้ารอการได้รับการเห็น
มันไม่ใช่บาดแผลที่มองเห็นได้ด้วยตา แต่
บางครั้งปรากฏในรูปของความเหนื่อยล้า
บางครั้งมาในรูปของการทำตามใจคนอื่น
หรือบางครั้ง... เป็นความคิด "ฉันอยู่รอดมาได้นานขนาดนี้ จนลืมไปแล้วว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร"
ในกระบวนการปรึกษา เราไม่ได้มองหาสิ่งที่ "ผิด" แต่เราเรียนรู้ที่จะสำรวจ "ความต้องการสากล" ที่ยังไม่ได้รับการเติมเต็มไปด้วยกัน
เราสร้างพื้นที่ให้กับเด็กข้างในที่โหยหาความปลอดภัย 🍂
วัยรุ่นที่ไม่เคยได้เอ่ยคำว่า "ไม่" 🍃
และผู้ใหญ่ที่แบกรับภาระมากเกินไป จนเผลอลืมไปว่าตัวเองมีคุณค่าเสมอ 🌻
ในการทำงานร่วมกันอย่างอ่อนโยนนี้ ฉันได้เห็นแววตาของเขาอ่อนโยนกับตัวเองขึ้นอีกนิด
และในชั่วขณะนั้น ฉันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกชื่นชมจากใจจริง
