บางวันในห้องบำบัด ฉันได้พบกับแผลที่รอการถูกพบเจอ บางส่วนที่ยังคงเฝ้ารอการได้รับการเห็น มันไม่ใช่บาดแผลที่มองเห็นได้ด้วยตา แต่ บางครั้งปรากฏในรูปของความเหนื่อยล้า บางครั้งมาในรูปของการทำตามใจคนอื่น หรือบางครั้ง... เป็นความคิด "ฉันอยู่รอดมาได้นานขนาดนี้ จนลืมไปแล้วว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร"
บางครั้ง…แค่ “รู้สึกปลอดภัย” ก็เปลี่ยนชีวิตได้ทั้งชีวิต ไม่นานมานี้ ฉันได้มีโอกาสนั่งฟังเรื่องราวของใครคนหนึ่ง เรื่องราวที่เต็มไปด้วยชั้นของความละอายใจ ไร้ทางสู้ ความอ่อนล้า และร่องรอยบางอย่างจากอดีต เขาเติบโตมากับสภาพแวดล้อมที่ยากมาก...
ช่วงที่จี๊ปได้เข้าร่วมแลกเปลี่ยนเรื่อง Child Online Protection จากองค์กรภาครัฐ เอกชน ภาคการศึกษา NGO มันเหมือนนั่งดูภาพต่อจิ๊กซอว์ที่ค่อย ๆ ประกอบกันเป็นภาพใหญ่ ที่เราไม่เคยเห็นชัดขนาดนี้มาก่อน โดยเฉพาะเมื่อเรื่องพฤติกรรมของเด็ก ถูกนำมาเชื่อมกับ “โลกออนไลน์” ซึ่งเป็นพื้นที่ที่เด็กยุคนี้เติบโตขึ้นมา