บางวันในห้องบำบัด ฉันได้พบกับแผลที่รอการถูกพบเจอ บางส่วนที่ยังคงเฝ้ารอการได้รับการเห็น มันไม่ใช่บาดแผลที่มองเห็นได้ด้วยตา แต่ บางครั้งปรากฏในรูปของความเหนื่อยล้า บางครั้งมาในรูปของการทำตามใจคนอื่น หรือบางครั้ง... เป็นความคิด "ฉันอยู่รอดมาได้นานขนาดนี้ จนลืมไปแล้วว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร"
บางครั้ง…แค่ “รู้สึกปลอดภัย” ก็เปลี่ยนชีวิตได้ทั้งชีวิต ไม่นานมานี้ ฉันได้มีโอกาสนั่งฟังเรื่องราวของใครคนหนึ่ง เรื่องราวที่เต็มไปด้วยชั้นของความละอายใจ ไร้ทางสู้ ความอ่อนล้า และร่องรอยบางอย่างจากอดีต เขาเติบโตมากับสภาพแวดล้อมที่ยากมาก...
บางครั้งหนูก็เห็นแม่หงุดหงิด แต่หนูเข้าใจนะ… ว่าแม่ไม่ได้อยากเป็นแบบนั้นหรอก
วันนี้มีคนมาหานักจิตด้วย "ความกลัว" ไม่ใช่กลัวสิ่งที่มองเห็นได้ง่าย ๆ อย่างแมงมุม เสียงฟ้าร้อง หรือความมืด
หน้า 1 จาก 1