ความกลัวที่มองไม่เห็น แต่รู้สึกได้เสมอ

วันนี้มีคนมาหานักจิตด้วย “ความกลัว”
ไม่ใช่กลัวสิ่งที่มองเห็นได้ง่าย ๆ อย่างแมงมุม เสียงฟ้าร้อง หรือความมืด


แต่เป็นความกลัวที่ลึกกว่านั้น — ความกลัวที่อาจยังไม่มีชื่อเรียกชัดเจน;
กลัวว่าตัวเองจะไม่ดีพอ
กลัวว่าจะถูกปฏิเสธ
กลัวว่าแม้แต่ในพื้นที่นี้ เขาอาจจะยังไม่ปลอดภัยพอที่จะเป็นตัวเองได้

ฉันไม่ได้รีบบอกเขาว่า “ไม่ต้องกลัวหรอกนะ”
เพราะฉันรู้ว่าความกลัวของเขามีเหตุผล มีที่มา ที่ไป

เราเริ่มต้นจากการอยู่กับความคิดที่ทำให้รู้สึกกลัว รวมถึงสัมผัสความรู้สึกกลัว ฟังประสบการณ์ส่วนตัว
เราค่อย ๆ สำรวจมันไปด้วยกัน
ไม่รีบร้อน… ไม่จำเป็นต้องปรับความคิดให้คิดบวกโดยเร็ว
ไม่จำเป็นต้องมีคำตอบทันที
แค่เปิดพื้นที่ให้ความคิด ความรู้สึก ได้อยู่ตรงนี้ โดยไม่ถูกผลักไส เพื่อให้กระบวนการทางใจได้ทำงานของเค้าเองได้เร็วขึ้นเท่านั้นเอง