บางวันในห้องบำบัด ฉันได้พบกับแผลที่รอการถูกพบเจอ บางส่วนที่ยังคงเฝ้ารอการได้รับการเห็น มันไม่ใช่บาดแผลที่มองเห็นได้ด้วยตา แต่ บางครั้งปรากฏในรูปของความเหนื่อยล้า บางครั้งมาในรูปของการทำตามใจคนอื่น หรือบางครั้ง... เป็นความคิด "ฉันอยู่รอดมาได้นานขนาดนี้ จนลืมไปแล้วว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร"
วันนี้ในห้องบำบัด มีข้อความหนึ่งที่เกิดขึ้น ว่า “ฉันจะรู้สึกดีกับตัวเอง ก็ต่อเมื่อทำอะไรได้ดีเท่านั้น” ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันได้ยินแบบนี้ ไม่ใช่จากผู้รับบริการฝ่ายเดียว แต่เป็นเพราะฉันได้ยินจากส่วนหนึ่งของฉันเอง และทุกครั้ง ฉันจะค่อย ๆ นั่งอยู่กับประโยคนี้อย่างระมัดระวัง
บางครั้ง…แค่ “รู้สึกปลอดภัย” ก็เปลี่ยนชีวิตได้ทั้งชีวิต ไม่นานมานี้ ฉันได้มีโอกาสนั่งฟังเรื่องราวของใครคนหนึ่ง เรื่องราวที่เต็มไปด้วยชั้นของความละอายใจ ไร้ทางสู้ ความอ่อนล้า และร่องรอยบางอย่างจากอดีต เขาเติบโตมากับสภาพแวดล้อมที่ยากมาก...
บางครั้งหนูก็เห็นแม่หงุดหงิด แต่หนูเข้าใจนะ… ว่าแม่ไม่ได้อยากเป็นแบบนั้นหรอก
วันนี้มีคนมาหานักจิตด้วย “ความกลัว” ไม่ใช่กลัวสิ่งที่มองเห็นได้ง่าย ๆ อย่างแมงมุม เสียงฟ้าร้อง หรือความมืด
บางคนกิน... เพื่อไม่ให้รู้สึก (Detached Self-Soother) บางคนไม่กิน... เพราะรู้สึกมากเกินไป (Punitive/overcontroller) เวลาที่จิตใจมันสับสน ปวดล้า หรือไม่รู้จะทำยังไงกับความรู้สึกที่ล้นอยู่ข้างในบางคน การกินคือที่หลบภัย เป็นยาชาทางอารมณ์ ไม่ได้เยียวยาความเจ็บปวด แต่ทำให้มันเงียบลงชั่วคราว