วันนี้ในห้องบำบัด
มีข้อความหนึ่งที่เกิดขึ้น ว่า
“ฉันจะรู้สึกดีกับตัวเอง ก็ต่อเมื่อทำอะไรได้ดีเท่านั้น”
ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันได้ยินแบบนี้ ไม่ใช่จากผู้รับบริการฝ่ายเดียว
แต่เป็นเพราะฉันได้ยินจากส่วนหนึ่งของฉันเอง
และทุกครั้ง ฉันจะค่อย ๆ นั่งอยู่กับประโยคนี้อย่างระมัดระวัง
เพราะเบื้องหลังความเชื่อแบบนั้น
มักมี "บางเหตุการณ์" ที่เคยสอนเราว่า…
ความรัก หรือการได้รับการยอมรับ = ต้องแลกด้วยบางอย่าง ความดี ความเก่ง หรือการไม่เป็นภาระ
มันไม่ได้ผิดที่เราเรียนรู้แบบนั้น
แต่มันเหนื่อยที่เราต้อง "พยายามทำให้เกิดความรู้สึกมีค่า” ตลอดเวลา
จนลืมไปว่า แค่การมีอยู่ของเราก็เพียงพอแล้ว
ในห้องการปรึกษา
เรามองเห็นว่าความรู้สึก “ไม่มีคุณค่า”
ไม่ได้สะท้อนความจริงของตัวเรา
แต่มันสะท้อน “บาดแผลเก่า” ที่รอการได้รับการดูแล
วันนี้ ฉันจึงไม่ได้รีบบอกให้เขาคิดบวก
แต่เราค่อย ๆ สำรวจไปด้วยกันว่า
ความพยายามที่จะรู้สึกว่าตัวเอง “พอ” นั้น เหนื่อยแค่ไหน
และบางครั้ง…
แค่การได้รู้ว่า “ฉันเคยต้องพิสูจน์คุณค่าของตัวเองมากเกินไป”
ก็เพียงพอแล้วที่จะเริ่ม มองตัวเองด้วยความเห็นใจ และอ่อนโยนอีกครั้ง
