วันนี้ในห้องบำบัด มีข้อความหนึ่งที่เกิดขึ้น ว่า “ฉันจะรู้สึกดีกับตัวเอง ก็ต่อเมื่อทำอะไรได้ดีเท่านั้น” ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันได้ยินแบบนี้ ไม่ใช่จากผู้รับบริการฝ่ายเดียว แต่เป็นเพราะฉันได้ยินจากส่วนหนึ่งของฉันเอง และทุกครั้ง ฉันจะค่อย ๆ นั่งอยู่กับประโยคนี้อย่างระมัดระวัง
บางครั้ง…แค่ “รู้สึกปลอดภัย” ก็เปลี่ยนชีวิตได้ทั้งชีวิต ไม่นานมานี้ ฉันได้มีโอกาสนั่งฟังเรื่องราวของใครคนหนึ่ง เรื่องราวที่เต็มไปด้วยชั้นของความละอายใจ ไร้ทางสู้ ความอ่อนล้า และร่องรอยบางอย่างจากอดีต เขาเติบโตมากับสภาพแวดล้อมที่ยากมาก...
บางคนกิน... เพื่อไม่ให้รู้สึก (Detached Self-Soother) บางคนไม่กิน... เพราะรู้สึกมากเกินไป (Punitive/overcontroller) เวลาที่จิตใจมันสับสน ปวดล้า หรือไม่รู้จะทำยังไงกับความรู้สึกที่ล้นอยู่ข้างในบางคน การกินคือที่หลบภัย เป็นยาชาทางอารมณ์ ไม่ได้เยียวยาความเจ็บปวด แต่ทำให้มันเงียบลงชั่วคราว
วันนี้ มีหัวข้อที่เป็นปัญหาแต่หลายๆคน เลือกที่จะไม่พูดถึง อาจจะอาย นั่นก็คือ เรื่องของหนังโป๊ เรื่องนี้เกี่ยวกับ คนทั่วไป และเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายอย่างตำรวจและอัยการด้วย ในกรณีของคนทั่วไปนั้น ดูหนังโป๊ เพราะอยากดู เพื่อความบันเทิง
ช่วงที่จี๊ปได้เข้าร่วมแลกเปลี่ยนเรื่อง Child Online Protection จากองค์กรภาครัฐ เอกชน ภาคการศึกษา NGO มันเหมือนนั่งดูภาพต่อจิ๊กซอว์ที่ค่อย ๆ ประกอบกันเป็นภาพใหญ่ ที่เราไม่เคยเห็นชัดขนาดนี้มาก่อน โดยเฉพาะเมื่อเรื่องพฤติกรรมของเด็ก ถูกนำมาเชื่อมกับ “โลกออนไลน์” ซึ่งเป็นพื้นที่ที่เด็กยุคนี้เติบโตขึ้นมา